SHIATSU – JAPOŃSKA SZTUKA UZDRAWIANIA
Organizm ludzki w szerokim zakresie uzdrawia się sam,
gdyż posiada siły regenerujące i przywracające sprawność.
Czasem wystarczy go w tym tylko wspomóc
wykorzystując naturalne metody,
do których zalicza się między innymi Shiatsu.

Shiatsu pochodzi z Japonii. W Europie określany jest jako delikatny i bezpieczny masaż utrzymującym ciało i umysł w harmonijnej równowadze. Jednak to coś więcej niż masaż! Na Wschodzie jest holistyczną formą terapii bazującą na terapeutycznym dotyku punktów na ciele i meridianów (kanałów energetycznych). To forma terapii, gdzie podkreśla się duże znaczenie zagadnieniu jedności ciała, ducha i umysłu. Staje się coraz bardziej popularna również w Europie.

Bazuje na holistycznym systemie wiedzy Tradycyjnej Medycyny Chińskiej (bo rozwinęło się na bazie masażu Tui-Na) oraz zachodnich technikach pracy z ciałem. Dlatego cały masaż/terapię z ciałem wykonuję w oparciu o wcześniej przeprowadzoną diagnostykę według TMCh (diagnoza z języka, pulsu, powłok brzusznych, pleców) oraz przeprowadzam wywiad na temat ogólnej kondycji psycho-fizycznej. Dopiero na tej podstawie dobieram strategię działania oraz zestaw technik i punktów aktywnych biologicznie.

Shiatsu pobudza samouzdrawiające siły organizmu. Bardzo skutecznie przyczynia się do wzmocnienia sił życiowych i zapobiega zaburzeniom zdrowotnym już na początkowym etapie, a także łagodzi i wspomaga wychodzenie z istniejących chorób.

Stosowany profilaktycznie przyczynia się do zachowania zdrowia i dobrego samopoczucia. Korzystnie działa zarówno na dzieci, dorosłych jak i osoby starsze.

Oba podejścia różnią się innym spojrzeniem na zagadnienie zdrowia i w związku z tym jest inne podejście do terapii i leczenia człowieka. W Medycynie Wschodu podkreśla się duże znaczenie zagadnieniu jedności ciała, umysłu i ducha.

Wskazuje się na to, że zakłócenia psychiki, a zwłaszcza nieopanowane emocje zakłócają czynności narządów ciała. Z drugiej strony choroby narządów ciała mogą zaburzyć czynności psychiczne. Medycyna Zachodu dopiero w ostatnich latach przyjęła punkt widzenia Wschodu (Tradycyjnej Medycyny Chińskiej) i ustanowiła pojęcie chorób psychosomatycznych.

Najważniejszym pojęciem w Medycynie Dalekiego Wschodu i zarazem najbardziej istotnym dla naszego życia i zdrowia jest pojęcie energii witalnej, nazywaną Qi. Ta energia przenika wszystkie komórki, tkanki i narządy ludzkiego ciała oraz krew i wszystkie płyny ciała. Jest to subtelna odmiana energii elektromagnetycznej. W różnych kulturach różnie się ją nazywa, jednak o to samo chodzi. Możesz spotkać takie określenia jak właśnie Qi, Ki, Prana, Dharma, Logos, Etere, Siła Witalna, Energia Życiowa lub jeszcze inaczej.

O dobrym zdrowiu możemy mówić tylko wtedy, kiedy zasób energii Qi jest wystarczający a jej krążenie nie jest niczym zablokowane. Wiąże się z naszym życiem od chwili poczęcia do momentu śmierci. A jej źródłem są rodzice, zarówno matka jak i ojciec. Część tej energii jest zapisana w ludzkim ciele jako zapas na całe życie (tzw. energia odziedziczona po rodzicach) a pozostałą część można nabywać w ciągu życia. Bierzemy ją oczywiście z powietrza, jedzenia, dobrego oddychania, jak i również z punktów aktywnych biologicznie i ze stylu życia, jaki prowadzimy. Jak człowiek ma dużo Qi, jest witalny, „świetlisty”.

Punkty aktywne biologicznie mają różne nazwy, jak punkty akupunktury, punkty akupresury czy punkty terapeutyczne. Punkty mają znaczenie zarówno biologiczne jak i psychogenne, czyli pomagają w problemach zdrowotnych natury fizycznej jak i psychicznej. Można powiedzieć, że są to takie okienka w ciele człowieka łączące go ze światem zewnętrznym, wręcz całym wszechświatem. Są one zlokalizowane na kanałach energetycznych, nazywanych meridianami.

Punkty można porównać również do „światełek choinkowych”, które są usytuowane na meridianach, czyli „kablach”. Więc zdrowego, witalnego człowieka można porównać do „choinki na święta”. Jak choinka jest rozświetlona, to jest lepszy świąteczny klimat, a jak światełka nie świecą (przepaliły się, są uszkodzone), to sami przyznajcie, że będziemy mieli kiepski klimat na święta. Tak samo będzie u ludzi – jak nie będzie wystarczająco dużo Qi („prądu/energii”), lub punkty („światełka choinkowe”) będą zablokowane, człowiek nie będzie witalny (nie będzie „świecił”), jego ciało nie będzie żywotne, a stan psychiczny stanie się depresyjny.

Punkty wykorzystuje się do pobudzania Qi  i to właśnie one uruchamiają proces zdrowienia w ciele człowieka. Przez punkty pobudzają się siły samouzdrawiające, które każdy z nas w ciele ma. Dlatego w ciele osoby poddającej się Shiatsu dochodzi do samouzdowienia. Terapeuta nie uzdrawia, on/ona tylko wie, gdzie pobudzić, dotknąć, ucisnąć i poprzez to zaczyna się samozdrowienie. To ciało Klienta się uzdrawia – samo, następuje :)!

Leczenie to podawanie np. tabletek. Czyli to forma wspomagania z zewnątrz. Natomiast uzdrawianie pochodzi z wnętrza – z pobudzenia siły życiowej, które mają właściwości leczące i głębokiego zrozumienia. I nasze ciało potrafi się uzdrowić, ma zdolności samouzdawiania.

Aby takie samouzdrawianie się rozpoczęło, należy aktywować poprzez dotyk i delikatny ucisk odpowiednie meridiany (kanały energetyczne) i punkty na nich zlokalizowane. W naszym ciele mamy całe mnóstwo takich punktów. 365 punktów głównych!

Dlatego organizm ludzki w szerokim zakresie uzdrawia się sam, gdyż posiada siły regenerujące i przywracające sprawność. Czasem wystarczy go w tym tylko wspomóc wykorzystując  naturalne metody, do których zalicza się właśnie Shiatsu.

Meridiany to inaczej kanały energetyczne. Najprościej rzecz ujmując, wyobraź sobie, że to takie „kable”, sieć kabli, jak np. w domu. Tutaj Twoim domem jest Twoje ciało. Aby w każdej części domu było jasno, przytulnie i miło, potrzebne jest, aby kabel był drożny i przepływał przez niego prąd.

Ten symboliczny „prąd” w naszym ciele to Qi, innymi słowy siła życiowa, żywotność, ten blask, który się z Ciebie przebija.

W ludzkim ciele energia Qi (nasza energia, nasz „prąd”) jest transportowana przez ścieżki, które nazywają się meridianami. Te ścieżki bardzo często się blokują, kiedy odczuwamy stres, strach, niewłaściwie oddychamy, mamy niesprzyjające myśli, negatywne przekonania, niewłaściwie się odżywiamy lub się nie ruszamy. Wtedy Qi (nasza energia, nasz „prąd”) może ulec pomniejszeniu lub zostać całkowicie zablokowana. Skutkuje to  różnego rodzaju zaburzeniami i chorobami, jeśli w porę człowiek nie zgłosi się po wsparcie.

Zapewne nie wyobrażasz sobie swojego życia bez prądu, prawda? To tak samo trudno sobie wyobrazić, że człowiek chce żyć, a coś go blokuje, nie ma siły, innymi słowy nie ma „prądu”, aby przezwyciężyć trudności, które napotyka w swoim życiu.

Dowiedziono naukowo, że masaż pomaga likwidować stres i lęki, zapobiega depresjom i może poprawić koncentrację. Tłumaczy się to działaniem układu przywspółczulnego, ale też poziomem hormonów. Redukcji hormonu stresu, kortyzolu, towarzyszy prawdopodobnie podniesienie poziomu hormonu miłości, oksytocyny. Oprócz tego masaże mogą łagodzić ból. To ważny aspekt, gdyż stany bólowe, zwłaszcza głowy, karku i strefy ramion, stały się już chorobą społeczną.
Co powoduje, że Shiatsu to coś więcej niż masaż? Chodzi przede wszystkim o dotyk terapeutyczny!

Zanim jednak przechodzę do wykonania Shiatsu, to przeprowadzam rozmowę z Klientem i diagnozuję z ciała dotykając powłok brzusznych i innych punktów (np. na klatce piersiowej czy plecach). Ta diagnoza z ciała, to taka „rozmowa z ciałem”. Ciało bardzo często mówi więcej niż sam człowiek. Tak! Z ciała można wyczytać, co jest mu potrzebne, jaki jest brak i na tej podstawie zastosować odpowiednią terapię Shiatsu.

Dzięki tej rozmowie z ciałem, szybciej zbliżamy się do istotnych tematów, bo dotyk w ogóle nie budzi oporu, który w rozmowie ustępuje tylko stopniowo. Dzięki czemu coś odległego w czasie może zostać rozpatrzone od podstaw i w rezultacie uwolnione.

Dotyk jest zbawienny i niezbędny do życia jak powietrze. Potrzebujemy go od pierwszych dni życia do późnej starości. Jego brak może wpędzić w chorobę!

Terapeutyczny dotyk potrafi ukoić psychikę i dać poczucie bezpieczeństwa. Jest tak naprawdę podstawą dobrostanu duchowego. Jeśli grozi nam utrata gruntu pod nogami, dotyk równoważy ten brak. Jeśli nosimy za dużo bólu, dotyk potrafi zabrać jego część.

Dotyk może poruszyć obszary umysłu, do których normalnie nie mamy dostępu.

Terapeutyczny dotyk można więc stosować jako terapię towarzyszącą, wspierającą konwencjonalne leczenie, np. w chronicznych chorobach, różnych stanach bólowych bądź chorobach aparatu ruchowego oraz przy chemioterapii.

Wszelkie obciążenia i uczucia tkwią często głęboko w ciele. Dlatego terapeutyczna praca z ciałem tworzy większą przestrzeń dla uczuć.

Człowiek uczy się regulować uczucia, czasem przeciwstawiając się im, walcząc z nimi – wtedy ciało jest napięte, sztywne. I to nie jest dobry sposób na regulowanie. Jednak czasem jedyny w danym momencie dostępny, bo tylko taki znamy.

Napięcie, sztywność czy wręcz opancerzenie w ciele chroni przed czymś. To owe „coś” jest tym, co było trudne, bolesne, przekraczające granice czy szokujące. Jeśli zdejmie się tą fizyczną blokadę sztywności, bardzo często jest tak, choć nie zawsze i nie od razu – zaczyna się mieć gotowość, aby zmierzyć się z tymi uczuciami pod spodem. Często człowiek ma wtedy większą odwagę, aby w pełni odczuć to, czego wcześniej czuć nie chciał, bo się bał, bo było za duże, ciężkie czy trudne.

Nasze ciało pamięta nasze przeżycia. Te trudne czy traumatyczne przeżycia stanowią ciężar, który z czasem staje się problematyczny. Problemy natury uczuciowo-emocjonalnej są główną przyczyną dolegliwości w naszych ciałach, mówimy wtedy o psychosomatyce. Dlaczego tak się dzieje?

Otóż, wszystkie emocje mają pewną siłę działania (energię). Wiele niewyrażonych emocji jak lęki, niepokoje, złość są bardzo silnym przeżyciem. Tak silne emocje szukają ujścia. Jeżeli tego ujścia nie zapewnimy, wyprodukowana energia nie znika bez śladu, tylko wnika w głąb naszego ciała i może się to przejawić w postaci różnych dolegliwości, które uwidaczniają się w naszym ciele i mogą prowadzić do zachorowania.

Ratunkiem może być tutaj między innymi Shiatsu, który potrafi wydobyć uczucia na powierzchnię i je w dużym stopniu uzdrowić.

Coraz więcej ludzi niezależnie od wieku odczuwa wyczerpanie, wypalenie, to że dłużej nie dadzą rady. Ratunkiem może być tutaj Shiatsu. Bo ono działa terapeutycznie na wszelkie blokady duchowe, i mentalne a w pewnych warunkach nawet je znosi.

Jeśli „zdążymy”, zanim ciało całkiem się „zamknie”, może będziemy w stanie zaoszczędzić cierpienia, załamania czy choroby.

Bardzo skutecznie przyczynia się do wzmocnienia sił życiowych i zapobiega zaburzeniom zdrowotnym już na początkowym etapie, a także łagodzi i wspomaga wychodzenie z istniejących chorób.

Szczególne rezultaty osiąga się przy wielu schorzeniach natury psychosomatycznej, w regeneracji i rehabilitacji po wypadkach i chorobach, jak i również w stanach bólowych niedających się uzasadniać na bazie klasycznej medycyny.

Jest szczególnie pomocny przy przemęczeniu fizycznym i psychicznym, przy stresie, napięciach oraz nagromadzonych emocjach. Jest bardzo skuteczny dla poprawy jakości snu, przy nadpobudliwości, nerwicy oraz przy lękach i depresji. Radzi sobie ze wszelkiego rodzaju bólami, jak bóle głowy, migreny, bóle pleców, karku, bóle miesiączkowe. Shiatsu pomaga przy usuwaniu problemów trawiennych (niestrawność, refluks, zgaga) oraz gastrycznych czy z wypróżnianiem. Wpiera ludzi w astmie, nadciśnieniu i hipotonii (niedociśnienie). Poprawia krążenie oraz uwalnianie toksyn z ciała. Shiatsu stosuje się dla wzmocnienia sił obronnych organizmu, regeneracji, witalności i poprawy samopoczucia.

Zranić, zadać ból, nadwyrężyć zaufanie czy zawieść można bardzo łatwo i na wiele różnych sposobów. Natomiast naprawa łatwa nie jest, czasem wręcz niemożliwa. Z wielu badań wynika, że niewierność ma najwięcej długoterminowych skutków ubocznych zarówno dla zdradzonego partnera, jak i dla związku.

Poważne krzywdy, które partnerzy sobie wyrządzają, to nie przykrości, których doświadczają na co dzień. To są wydarzenia, które wstrząsają związkiem, nadwyrężają go i powodują, że partnerzy nie czują się już w nim bezpieczni. W terapii nazywa się je krzywdami zadanymi więzi.

Oznacza to, że więź łącząca ukochanych została w pewien sposób nadwyrężona a może nawet zniszczona. Skutkuje to tym, że związek jest zagrożony. Być może chodzi o brak zaufania, wycofanie, być może chodzi o trwający konflikt czy utknięcie w martwym punkcie, z którego nie udaje się parze wydostać.

Niektórzy, aby poradzić sobie z bólem po zranieniu, korzystają z utartych sposobów i wzorców swoich własnych z poprzednich relacji lub zapożyczonych na przykład od swoich rodziców czy od innych osób z bliskiego otoczenia. Można wybrać tak zwane „korzystne i niekorzystne” sposoby radzenia sobie ze zranieniem.

Niekorzystne sposoby nie prowadzą do rozwiązań, tylko „wikłają” parę. Można do nich zaliczyć:
– Kontrolowanie partnerka(i), który(a) dopuścił(a) się zdrady, aby nie stało się to ponownie.
– Zamartwianie się.
– Obojętność względem drugiej osoby.
– Szukanie usprawiedliwienia dla zranienia, dlaczego zraniłam(em).
– Obwinianie/oskarżanie się wzajemne, czyli tzw. to przez ciebie, to wszystko twoja wina, bo ty to zawsze, gdyby nie to, że ty…
– Nieodzywanie się do siebie, czyli tzw. ciche dni.
– Dąsanie się, czyli strzelanie tzw. focha.
– Pseudowybaczenie, czyli mówienie „wybaczam ci”, ale wcale nie ma takiego zamiaru.
– Mszczenie się, czyli tzw. wyrównywanie rachunków.

Niektórzy maja nieodpartą chęć zemsty na ukochanej czy ukochanym i to może być uzasadnione. Mówią, że przynosi im to pewien rodzaj ulgi. Tak pewnie jest, jednak jest to efekt krótkotrwały.

Do korzystnych sposobów można natomiast zaliczyć:
– Empatia i zrozumienie, czyli wczucie się w sytuację tej drugiej strony i próba jej zrozumienia.
– Szczere wysłuchanie cierpiącego partnera.
– Wzięcie odpowiedzialności za swoje czyny, jeśli jest się winowajcą.
– Rozmowy, rozmowy i jeszcze raz rozmowy, bo temat trzeba obgadać z każej strony, na wiele różnych sposóbów i tyle razy ile będze trzeba.
– Szacunek do uczuć zranionej osoby w relacji.
– Chęć bycia razem.
– Okazanie szczerej skruchy i żalu/poczucia winy.
– Szczere przeprosiny.
– Naprawianie zamiast mszczenia się.
– Metody pracy z trudnymi emocjami i uczuciami (EFT – Emotional Freedom Technique).

Czy naprawiać szkodę powinien ten, kto ją wyrządził? Czy to na niej/ na nim spoczywa cała odpowiedzialność? Często są takie oczekiwania zranionej strony, które są w tej sytuacji jak najbardziej zrozumiałe.

Na jakiej podstawie zraniona osoba w relacji ma mieć pewność, że nie dozna ponownie zadanej krzywdy? Najbardziej pomóc zranionej/zranionemu może pomóc osoba, która zraniła. Ona może wpłynąć na to, że strach o przyszłość się zmiejszy. Bardzo ważne jest przyznanie się, zrozumienie przez winowajczynię/winowajcę, jak dużą szkodę wyrządził ukochanej/ukochanemu
i wyznanie szczerze swojego żalu i skruchy.

To nie ma być tak, że strona zraniona ma być bierna, a ta, która zraniła się musi się wykazywać. Obie strony potrzebują zbliżać się do siebie, odbudowywać zaufanie i naprawiać więź.

Wymaga to oczywiście czasu i zaangażowania, jednak jeśli para chce być ze sobą nadal, to potrzebują dojść do tego właśnie etapu. Nigdy nie jest to łatwy czas dla dwojga! Każda para potrzebuje induwidualne czegoś dla siebie, aby szkody w relacji naprawić, jeśli oczywiście jest obupólna zgoda  na naprawę.

Aby poprawić sytuację w związku, należy skupić się na tym, co działo się w nim zanim doszło
do zranienia uczuć. To tam tkwi odpowiedź! Jeśli np. jedna z osób w parze miała romans, to istotne jest to, co działo się przed u tej osoby i w relacji.

Tak naprawdę oboje partnerzy często przyczyniają się w pewien sposób do sytuacji, w której dochodzi do bolesnych wydarzeń. Nawet jeśli jesteśmy z kimś kto zdradza i powiemy, że to absolutnie wina tej partnerki/ tego partnera, która(y) zdradza. Pytanie – do dlaczego taką wybrałeś, dlaczego takiego wybrałaś? Wcześniej nie było sygnałów? A może wszystko potoczyło się za szybko
i nie zdążyliście się poznać? Ale w takim wypadku to oboje jesteście za ten stan rzeczy odpowiedzialni, a nie tylko jedno z was.

Wielu z nas idealnie patrzy na drugą stronę na początku relacji. Każdy jest tylko człowiekiem, żadne ideałem nie jest. Każdy ma jasną i ciemną stronę. Więc warto poznać jedną i drugą i zadać sobie pytanie czy dam radę żyć z tym człowiekiem mimo tego, że poznałam/poznałem tą ciemną jego stronę.

Zacznijmy w ogóle od tego, że przebaczenie to nie jest prosta sprawa i nie jest łatwo je osiągnąć. Jednak jak się uda przynosi to spokój ducha.

Przebaczenie nie oznacza, że to, co ktoś zrobił przestaje być faktem i nie neguje tego, że zostaliśmy zranieni. Przebaczenie oznacza, że już nie niesiemy dłużej bólu związanego z tym, co nam ktoś zrobił.

Moim zdaniem przebaczyć, to też zobaczyć kogoś takim jaki jest naprawdę, a nie takim jakim my chcieliśmy kogoś widzieć. Nasze przebaczenie nie ma wpływu na skutki działań, które kiedyś miały miejsce, jednak uwalnia nas od poczucia bólu.

Bardzo podoba mi się podeście do przebaczenia amerykańskiego psychologa Roberta Enrighta, który mówi, że nie jest ono czymś, co należy zrobić, ale jest WYBOREM. To wybór, który dokonuje się
w sercu i myśli danej osoby. Natomiast, jeśli chcemy mieć jeszcze relację z naszą partnerką/ naszym partnerem, to ważne jest również pojednanie z nią lub nim nawet jeśli zostaliśmy przez nią lub niego głęboko zranieni.

Jeśli nie chcemy i nie potrafimy przebaczyć, to cały czas tkwimy w przeszłości i zamykamy się na przyszłość. Emocje bólu, żalu, złości i urazy narastają. Dlatego nie przebaczając krzywdzimy przede wszystkim siebie. Jeśli nie przebaczamy to stajemy się więźniami naszej relacji z osobą, która nas zraniła. I cały czas doświadczamy bólu, który tak naprawę raz przeżyliśmy, nawet jeśli już jesteśmy w relacji z kimś innym. Brak przebaczenia powoduje, że odtwarzamy zdarzenie, które miało miejsce w naszej głowie, co powodujemy, że ciągłe przeżywamy ból na nowo.

Przebaczenie ma większe znaczenie dla nas niż dla osób, którym przebaczamy, bo wyzwala nas to od tego bólu, który niesiemy. Ktoś, komu już przebaczyliśmy nie ma już nad nami żadnej władzy.

Mówiąc o przebaczeniu, koniecznością jest również praca z przebaczeniem samemu sobie. Bo tak naprawdę ostatecznie zawsze chodzi o nas samych. Najbliższa osoba, partner jest tylko naszym lustrem. Odbija się w nim to, co my w sobie nosimy i myślimy o sobie. Osoby pojawiają się na naszej drodze, aby dać nam lekcję na ile dobrze traktujemy siebie samych. Jak się nie kochamy w pełni, to nie pokocha nas nikt inny. Jeśli oceniamy siebie, obwiniamy, krytykujemy, robią nam to również inni. Jak odrobimy lekcję miłości i przebaczenia samemu sobie, to wtedy jesteśmy w pełni gotowi na kochanie drugiej osoby.

Ładunek emocjonalny w postaci żalu, bólu, urazy, osadza się w ciele. Przebaczenie może być dla nas wyzwaniem szczególnie wtedy, jeśli poczuliśmy się głęboko zranieni a nawet zdradzeni przez naszą partnerkę/naszego partnera. To, co odbieramy za zdradę jest naprawdę indywidualne, nie chodzi tutaj tylko i wyłącznie o zdrady seksualne. Z pewnością pamiętasz mój poprzedni artykuł, w którym o tym pisałam. Jeśli nie, zachęcam do zapoznania się.

Zranienie i konflikt czujemy w naszym ciele. Zranienie i konflikt to nie tylko ból psychiczny, to też boli fizycznie. Dlatego również przebaczenie dotyczy bezpośrednio naszego ciała fizycznego. Taki ból może umiejscowić się dosłownie wszędzie, na swój własny sposób dla ciebie.

Jeśli nie pozbędziesz się niechęci, urazy, złości, żalu, to będziesz się nakręcać i przygotowywać do walki. A to powoduje podwyższenie ciśnienia krwi, podwyższenie tętna, nieustające myśli. I jeśli stan się nie zmieni, a stanie się chroniczne, to może ucierpieć na tym twoje zdrowie.

Jeśli twoje zdrowie podupadło, to aby przywrócić stan równowagi w ciele i pozbyć się dolegliwości
w 100%, koniecznością jest włączenie do pracy emocji i przebaczanie, „zaleczanie” dolegliwości tylko z poziomu fizyczności stosując różnego rodzaju medykamenty pomoże tylko częściowo. Dopiero komplementarne rozwiązanie przynoszą oczekiwane rezultaty. W przeciwnym razie bolesne tematy będą powracać, gdyż tematu nie rozwiązaliśmy, tylko go powierzchownie zaleczyliśmy.

Każdemu braku przebaczenia towarzyszą takie emocje, jak smutek, żal, poczucie straty czy złość. Jednak pod tymi wszystkim emocjami ukryta jest prawdziwa miłość, zrozumienie, współczucie
i radość życia. Jeśli pozbędziemy się negatywnych emocji, będziemy mogli zacząć odczuwać
te pozytywne.

Pytanie tylko jak się pozbyć tych negatywnych emocji i uczuć w relacji… No właśnie! Gdyby to było takie proste… Ale to może być proste! Odpowiedzią na to jest EFT (Techniki Wolności Emocjonalnej), dzięki którym uwalniamy się od tego, co negatywne Metoda EFT, której skuteczność sięga 90%
i jest bardzo często wykorzystywana, tam, gdzie nic innego nie pomogło. Więcej na temat tych technik znajdziesz na mojej stronie.

Problemy i konflikty w związku są czymś naturalnym i przytrafiają się każdej parze. Bez konfliktów nie ma prawdziwych związków. Kiedy jest ich za dużo, nie jest dobrze. Jeśli jednak przytrafiają się sporadycznie, jest to normalne. Służą do wzajemnego poznawania się i budowania relacji. Ważne, aby konflikty nie przeważyły nad dobrymi i szczęśliwymi chwilami w związku.

O problemach i konfliktach trzeba umieć rozmawiać i to w taki sposób, aby móc sobie potem patrzeć w oczy. Czy wyobrażasz sobie ludzi w pracy, którzy wyzywają się od najgorszych? Bo ja nie. Przeważnie tego nie robią tego, bo następnego dnia muszą do pracy wrócić i współpracować ze sobą.

A dlaczego w relacjach pary potrafią wyzwać się od najgorszych? Albo dlaczego nie potrafią ze sobą rozmawiać? Chowają żale, pretensje i urazy, które urastają w nich do takiej potęgi, że trudno razem żyć.

Więc, co robić? Trzeba znaleźć i wdrożyć narzędzia, które pomogą się uporać z konfliktem w relacji.

Miłość jest. Tylko na samej miłości związku nie uda się zbudować. Tak jak  domu nie da się stworzyć tylko z samej cegły. Potrzebnych jest dużo więcej materiałów, różnej maści.

A co z miłością, która tak wiele, jeśli nie wszystko może wybaczyć? Hmm… To tylko słowa piosenki. W życiu im mniej do wybaczenia, tym lepiej! Bo co to za związek, w którym często i wiele trzeba wybaczać. To słaby związek powiedziałabym. Albo słaby partner/partnerka, na którym/której nie można polegać.

O związek trzeba dbać profilaktycznie jak o swoje zdrowie. Jak to się mówi: „Lepiej zapobiegać niż leczyć”. Jednak większość z nas nie uskutecznia profilaktyki. Dopiero, jak coś się dzieje niepokojącego w relacji, zaczynają szukać pomocy. Niestety wtedy jest już często za późno. Na tym etapie często dochodzi do rozpadu związku. A sygnały pojawiają się dużo wcześniej, tylko przymykamy na nie oko, nie chcemy tego widzieć czy o tym słyszeć.

Co to znaczy dbać o związek? Systematycznie należy coś robić dla wspólnej relacji. I nie mam tu na myśli tylko wspólnych kolacji, wypadów do kina czy wakacji. Należy robić coś zupełnie innego, coś co pogłębi świadomość. Na przykład wybrać się na warsztaty, do coacha czy terapeuty lub seksuologa. To się robi również profilaktycznie, dla budowania związku, a nie wtedy, jak zacznie się coś psuć.

Jeśli chcesz zadać mi pytanie od czego dobrze jest zacząć, to odpowiem. Pierwszym krokiem jest dobra komunikacja w związku i świadomość swoich oraz wzajemnych potrzeb. To kluczowe. Jednak, jak się okazuje prawie nikt nie zdaje sobie z tego sprawy.

Można mieć różne zdanie na ten temat. Jednak według mnie ważne są: – zaufanie, szczerość, prawdziwość, rozmowa, odpowiedzialność za siebie, lojalność, partnerstwo, zrozumienie, empatia, wzajemne wsparcie, własna przestrzeń, własne hobby, wspólne hobby, wspólne decyzje. To są takie wartości, które wspierają długotrwałe relacje.

Te wyżej wymienione wartości są fundamentem dobrej relacji. Jeśli fundament jest niestabilny, należy wdrożyć zmiany. I nie należy liczyć, że samo się ułoży. Samo się nie układa – trzeba to poukładać. Jest jak z puzzlami. Jeśli chcesz widzieć określony obraz po ułożeniu puzzli, to trzeba je poukładać w ten właśnie obraz. Same się nie ułożą i nikt nie zrobi tego za nas. Nie warto też liczyć na to, że jakoś to będzie – bo potem jakoś rzeczywiście jest. A nam nie chodzi o to, aby było „JAKOŚ”, tylko chodzi nam o „JAKOŚĆ” związku.

Przyczyn może być wiele. Skupię się na tych głównych, które spotykamy praktycznie w każdej relacji. Warto wiedzieć, co ważne jest dla Ciebie, na co mocno reagujesz, co „zapala” Ciebie w relacji, aby zawczasu zlokalizować potencjalne zagrożenie. Bo jeśli jest coś, co jest drażliwe czy dyskusyjne w relacji z daną partnerką/danym partnerem, to prędzej czy później to wybuchnie.

Pieniądze są bardzo częstym czynnikiem zapalnym konfliktu. Dlaczego? Bo jest to uniwersalna energia zaspokajania różnych potrzeb. Za pieniądze można wiele kupić, ich posiadanie ułatwia życie, jeśli się ma oczywiście do nich rozsądne podejście.

Konflikty mogą pojawić się w różnych kwestiach jeśli chodzi o pieniądze. Wymienię tutaj kilka, z którymi na pewno się mierzyłaś/eś lub są Ci znane z historii innych osób.

Konflikty o pieniądze mogą pojawiać się wtedy jeśli na przykład jedno podejmuje decyzje finansowe bez uzgodnienia tego z drugą stroną. Wtedy ta osoba może poczuć się nieważna, odrzucona i może zacząć nieświadomie lub świadomie sabotować związek.

Częstą przyczyną nieświadomego sabotażu związku jest też taka sytuacja, gdzie partnerka zarabia więcej od partnera i ten czuje się od niej gorszy.

Konflikty powstają, kiedy jedno za dużo wydaje na rzeczy, które według drugiego są niepotrzebne. Kiedy jedno z partnerów nie za bardzo chce iść do pracy i dzielić odpowiedzialność finansową. Lub też w drugą stronę, częściej jest to ze strony panów w kierunku pań – oni nie chcą, aby ona szła do pracy i zarabiała, bo jak twierdzą „ona nie musi, on zarabia tyle, że wystarczy”.

Konflikty mogą powstawać wtedy, kiedy ten, kto więcej zarabia lub jeśli jest jedynym żywicielem rodziny i decyduje o finansach, wydzielając np. drugiej stronie pieniądze na wydatki. Konfliktowe może być też to, że osoba, która jest jedynym żywicielem rodziny jest tą  odpowiedzialnością przeciążona.

Aby było łatwiej w aspekcie finansowym, należy ustalić domowy budżet i podejście do pieniędzy oraz to czy będziecie mieli konto wspólne czy oddzielne, a może połączycie obie te opcje. Wszystko zależy od tego, jak się porozumiecie w tej kwestii.

Praca zawodowa służy nie tylko zarabianiu pieniędzy, ale też spełnia bardzo ważną potrzebę samorealizacji. Jednak jeśli nie złapiemy w niej balansu, może się zdarzyć, że będziemy poświęcać dla niej zbyt wiele czasu, kosztem naszej relacji czy naszej rodziny. Taki brak równowagi między pracą z życiem partnerskim oraz rodzinnym bardzo często przyczynia się do rozpadu związku, bo partnerzy oddalają się od siebie. Powstaje poczucie, że ona lub on stają się mniej ważni niż praca.

W ogóle jest dużo badań na temat balansu pomiędzy pracą zawodową a życiem prywatnym. I już wiadomo, że jeśli o ten balans nie zadbamy, to ucierpi na tym nasze zdrowie. Grozi nam stres, wypalenie zawodowe, pogorszenie zdrowia psychicznego, rozpad związku i pogorszenie relacji z dziećmi, jeśli dzieci oczywiście posiadamy.

Czy potrafimy spędzać czas ze sobą? Czy w ogóle lubimy spędzać czas razem? Można się o tym przekonać spędzając kilka wolnych dni we własnym towarzystwie, na przykład jadąc na wspólne wakacje we dwoje czy rodzinnie. Czasem na wakacjach każde chce przeciągnąć coś na swoją stronę i drugie musi się dostosowywać. Jeśli dochodzi do rozbieżności odnośnie spędzania wolnego czasu, może dochodzić do konfliktów. Czasem nie ma wspólnych zainteresowań albo co gorsza dzielenia się zwoją pasją z drugą stroną czy akceptacja i zainteresowanie tej drugiej strony pasją partnera.

Niekoniecznie chodzi o kochankę czy kochanka, chociaż ich tutaj zaliczamy. Sama teściowa, przyjaciółka czy przyjaciel, którzy „wtrącają się czy udzielają rad” wystarczą. To są często sytuacje zapalne w związku. Takie wtrącanie się osób trzecich zaburza spokój w relacji. Jeśli informujemy swoją partnerkę lub swojego partnera o tym, że rozmawialiśmy na jego temat ze swoją mamą, przyjaciółką czy przyjacielem, będzie to powodowało opór, bunt czy nawet agresję u drugiej strony. Dlaczego? Bo osoba trzecia stanowi zagrożenie dla związku.

Jeśli związek tworzą dwie osoby, to ważne jest, aby w nim rozgraniczyć, gdzie jestem JA a gdzie jesteś TY i pamiętać, że razem tworzymy MY. To, co tworzymy razem jest czymś znacznie większym niż JA+TY. To jest efekt SYNERGII, gdzie mamy znacznie większą moc niż suma dwóch potencjałów go tworzących.

Dlaczego to jest takie ważne? Bo JA mam zadbać o swoje własne potrzeby. I TY też masz zadbać o swoje własne potrzeby. Razem mamy budować MY, czyli troszczyć się o siebie wzajemnie i wkładać swoją energię w coś wspólnego, co nazywamy związkiem. Jeśli skoncentrujemy się każde na sobie, to będzie egoistycznie lub narcystycznie w tej relacji i dojdzie do jej osłabienia. Związek oparty na MY dba o wspólne dobro i moc, z którego można czerpać w trudniejszych chwilach. Bo w takim związku razem dbaMY.

Kiedy pojawia się dziecko, często pojawiają się również konflikty związane z jego wychowaniem, poświęcaniem mu czasu a zaspakajaniem swoich potrzeb i dbaniem o potrzeby parterki/partnera.

Bardzo ważne jest, aby ustalić wspólnie z partnerem „strategię wychowania”. Aby nie było później nieporozumień. Rodzice powinni grać w jednej drużynie.  A bardzo często widzi się i słyszy, kiedy jeden z rodziców na coś pozwala a drugi nie. Wtedy dziecko zaczyna uczyć się, że różne rzeczy może „ugrać” w zależności, do którego z rodziców się zgłosi.

Czasem jeden z rodziców chce być „tym lepszym”, który pozwala na wiele i wtedy staje się jego „kumplem/kumpelą”. A drugie niestety staje się tym „niedobrym policjantem”. Tak być nie powinno.

Oprócz wychowania dzieci jeszcze inną przyczyną konfliktu może być kwestia poświęcania im uwagi
i spędzania czasu. Często zabiegani rodzice, pochłonięci odnoszeniem sukcesów zawodowych zaniedbują ten obszar.

Trzecią rzeczą dotyczącą kwestii dzieci jest czasem nadmierna koncentracja na dziecku czy też dzieciach, do tego stopnia, że partnerzy nie mają czasu dla siebie. I jedno z partnerów może czuć się odrzucone przez drugie.

Warto o tym rozmawiać. Bo to, że pojawia się dziecko nie oznacza, że o partnerkę/partnera nie należy dalej dbać.

Czepianie się o drobne, małe sprawy, potocznie nazywane „pierdołami”, małymi sprawami nie są. Zapewne pamiętasz kłótnie o to, że skarpetki są gdzieś rzucone na ziemi, o to, że naczynia nie są sprzątnięte czy pranie nierozwieszone. Pod tymi drobnostkami kryje się coś głębszego, co może nakręcić się do burzy gradowej i zniszczyć wszystko to, co wzrastało u Was i dawało pokarm.

Jednak te drobnostki prowadzą nas po nitce do kłębka. Bo jak się na przykład okazuje, kiedy słucham historii w gabinecie – to ona głównie sprząta w domu, a on nie sprzątając po sobie naczyń nie szanuje jej pracy. A brak szacunku do czyjejś pracy nie jest przecież drobną rzeczą. Albo inny przykład – ona gotuje obiad, a on przyjeżdża do domu spóźniony na ten obiad kolejny raz i oświadcza, że już coś zjadł. To ona może poczuć się nieważna i osamotniona w relacji. A on z kolei nie rozumie jej, bo dla niego to może być tylko posiłek, a utrzymanie całej rodziny jest najważniejsze przecież i on właśnie ten obowiązek wypełniał.

Czasem nie mamy między sobą domówione co i jak robimy, co jest dla nas ważne. A czasem mamy i nie trzymamy się tego, co ustaliliśmy, to powoduje wewnętrzną frustrację, namnażanie drobnostek, które urastają do dramatycznych rozmiarów. Potem wystarczy iskra zapalna i awantura gotowa.

Pod tymi drobnostkami należy znaleźć prawdziwe znaczenie określonego zachowania, a wtedy możemy znaleźć odpowiedź, co tak naprawdę mnie boli.

Seks jest jednym z podstawowych filarów relacji między dwojgiem zakochanych ludzi. Kiedy dzieje się coś nie tak w tej sferze naszej seksualności z partnerką/partnerem, w całej relacji zaczyna się nie układać i odwrotnie. Kiedy nie układa się w seksie, nie układa się w pozostałych kwestiach relacji.

Według mnie – seks to najbliższa i najbardziej intymna relacja i tak należy do niej podchodzić. Zaspokojenie potrzeb seksualnych jest ważne w każdym związku nie tylko ze względu na zaspokojenie potrzeb, ale głównie dlatego, że służy budowaniu więzi. To zaproszenie do bliskości, dlatego trzeba o tą sferę zadbać szczególnie, z uczuciem, empatią i pełnym zaangażowaniem. Nie należy jej spłycać do czynności fizjologicznych, czy sposobu radzenia sobie ze stresem, bo to błąd, który może drogo kosztować!

Ważne, aby ogień seksualny był podsycany cały czas. Aby do tego ogniska cały czas dokładać, by żar się tlił. W ten sposób możemy zadbać o naszą relację.

Jednak bardzo często relacjom ludzi towarzyszą ukryte żale i pretensje. Niechęć pojawiająca się do partnera za to, co odczuwamy jako wyrządzoną nam krzywdę. To, co każde z nas odbiera jako krzywdę, może się oczywiście różnić. Ludzie mają różną wrażliwość i różne poglądy, bo stoją za tym ich historie.

Bardzo często nasze pretensje do partnerki/partnera są tak duże, że czujemy do niego wręcz niechęć i zbliżenie się do niego, przytulenie w akcie seksualnym jest wręcz niemożliwe. Co wtedy należy zrobić? Na pewno się nie przymuszać, tylko pracować, najlepiej z seksuologiem-terapeutą nad przetransformowaniem żali, pretensji i wynikającej z tego niechęci.

Bardzo często też kobiety, które są zranione przez swoich partnerów, szczególnie tych kontrolujących, przemocowych (nie koniecznie mam na myśli przemoc fizyczną, ale ona również się tu zalicza) i godzą się na seks „dla świętego spokoju”, jak same mówią. Oczywiście też nie jest to dobre rozwiązanie, bo w efekcie powoduje awersję seksualną, a lęk i stres przed partnerem wręcz się nasila.

Brak seksu jest często spotykanym problemem. Szczególnie kobiety podchodzą do seksu jako karty przetargowej – na zasadzie „dam/nie dam”, „zasłużyłeś sobie/nie zasługujesz”. Seks jest nagrodą lub brak seksu karą za coś. A to zupełnie nie w tą stronę zmierza, jeśli postępujemy w ten sposób.

W relacjach bardzo często dochodzi do tzw. walki o władzę i partnerzy nie uświadamiają sobie tego, co jest oczywiście naturalne.

Bardzo często partner, który może czuć się słabszy, będzie sabotował relację. W ten sposób będzie udowadniał czyje zdanie jest na wierzchu.  To oczywiście nie pomaga, tylko psuje partnerstwo. Bo w związku dwojga ludzi trzeba się zdecydować czy „chcesz mieć rację czy relację”. Swoją rację zawsze idzie udowodnić, ale to nie buduje relacji, tylko ją psuje. Bo każdy i tak swoją rację będzie miał i co z tego?

Dom rodzinny to punkt wyjścia. Do świata wychodzimy z tym, co wynieśliśmy z domu rodzinnego. Nasz dom rodzinny zawsze w życiu dorosłym jest dla nas odniesieniem. Dlaczego? Bo powielamy to, co z domu wynieśliśmy. Bardzo często nieświadomie. Nie zastanawiamy się nad pewnymi rzeczami, dlaczego tak właśnie robimy. Dopiero, jak ktoś zwróci nam uwagę, to wtedy przychodzi refleksja. Dopiero jak nieświadome zostanie uświadomione. Nieświadome jest tak długo póki się nie obudzimy i dostrzeżemy, że coś powielamy – to te przebłyski, kiedy widzisz, że „robisz coś jak twoja mama czy twój tata” lub „zachowujesz się w niektórych sytuacjach, jak twoja mama lub twój tata”.

Nasi rodzice jako pierwsi dają nam wzorce związku, wzorce kobiecości i męskości. My ich obserwujemy i naśladujemy.

Często odczuwamy nasze niezadowolenie wobec naszych partnerów. A nie zdajemy sobie sprawy z tego, że bardzo często są to nierozwiązane sprawy w relacji z rodzicami. Bo to, czego nie rozwiązaliśmy nie znika automatycznie, tylko staje się matrycą, według której tworzymy inne związki w swoim życiu, w tym partnerskie.

Spokoju w relacjach z ukochanymi nie osiągniemy, jeśli nosimy w sobie żale, urazy i rozgoryczenia wobec naszych rodziców. To zawsze wraca. Wraca do relacji partnerskich, bo te są nam najbliższe, podobnie jak te z naszymi rodzicami były, kiedy byliśmy jeszcze mali.

Ci z nas, którzy uważają, że nie otrzymali wystarczająco dużo od swoich rodziców, a szczególnie od matki, często czują, że dostają mało od swojego obecnego partnera czy od życia. A to rodzi frustrację i rozgoryczenie. I te uczucia bardzo często przenosimy na swoich partnerów.

Jeśli natomiast mieliśmy bliską relację z rodzicami i żywimy wobec nich dobre uczucia, to jesteśmy pozytywnie nastawieni zarówno do naszych partnerów jak i do życia.

W domu dzielisz nie tylko przestrzeń, nie tylko obowiązki, ale dzielisz też wspólny czas. W domu ważne jest, aby móc się podzielić tym, co Ci się zdarzyło w ciągu dnia, tym jak się czułaś/eś. Aby nie było tylko suchego pytania „Jak było w pracy?” i suchej odpowiedzi „OK.” i rozejście się po chwili każde w swoją stronę. To nie jest rozmowa. O coś takiego nam nie chodzi. Chodzi nam o bycie w tym razem. Czasem słowa nawet nie są potrzebne. Potrzebna jest żywa obecność, czyli poczucie, że w tym co się u każdego z was dzieje, jesteście wspólnie.

Czasem ludzie mieszkają razem, ale uciekają przed sobą, zamykają się w swoich strefach. Ludzie czasem żyją ze sobą, ale jakby gdzieś obok siebie. Mijają się i się nie widzą. Czasem ludzie tak daleko są w jednym domu, że aż trudno jest im się odnaleźć. Mentalnie są daleko. Bo nie rozmawiają, nie dzielą zwykłej codzienności. Wielu szuka wrażeń. Chce, aby zawsze było wyjątkowo. Codzienność ich nudzi, a czasem wręcz przerasta.

Wyjątkowo może być również podczas zwykłych dni, kiedy robimy zwykłe rzeczy. Wyjątkowym staje się nie to co robisz, tylko jak robisz. Możecie na przykład wspólnie ugotować obiad i się przy tym bawić. Może być i na wesoło i romantycznie. Możecie iść razem na zakupy do lokalnego sklepu czy na ryneczek i tam wspólnie kupić to, co potrzebne i na co macie ochotę. Wbrew pozorom takie zwykłe czynności wykonywane wspólnie bardzo zbliżają. No bo kiedy pobyć razem, jak jest ciągły bieg i codzienne wypełnianie obowiązków?

Może też być tak, że jedno z was nie lubi lub nie umie gotować, to niech chociaż towarzyszy drugiej osobie podczas tej czynności. Jeśli macie dzieci, niech towarzyszą wam podczas przygotowywania w jakikolwiek sposób. A potem wspólnie zjedzcie nie spiesząc się, to co wspólnie przygotowaliście.

Jeśli jedno z was umie i nawet lubi piec ciasta, to upieczcie coś razem, zróbcie do tego kawę lub herbatę i delektujcie się słodyczą. Podczas takiego pieczenia może być zarówno romantycznie jak i uwodzicielsko J.

Jeśli on na przykład lubi wędkowanie, a ty tego nie znosisz, to wybierz się z nim i poczytaj książkę lub poćwicz jogę na łonie natury.

Jeśli jedno z was lubi morsowanie a ta druga strona nie może się przełamać, to i tak idźcie razem. Niech jedno drugiemu towarzyszy, to wspólne bycie razem. Nie zawsze jest tak, że wspólnie dzielicie te same pasje. A jeśli zdarzy się, że tak – to tym bardziej może być fajnie.

Zbliża to, co robimy wspólnie. Wspólne robienie rzeczy, rzekłabym – jakichkolwiek rzeczy. Może to być gotowanie, robienie zakupów, opieka nad dziećmi, opieka na zwierzakami, czy nawet sprzątanie.

Co jeszcze zbliża? To, co oboje robimy razem, cokolwiek to jest. Wspólne chodzenie na tańce, wspólne ćwiczenia fizyczne, jak joga, fitness, bieganie, jeżdżenie na rowerze czy wszelkiego rodzaju sporty. Zbliża przebywanie na łonie natury, wycieczki miastowe, morskie i górskie. Polecam bardzo te wszystkie formy bycia blisko w relacji.

Czasem tak sobie myślę, że ludzie budują te domy czy też kupują wspólne mieszkania i jak już ten cel zrealizują, przestają budować. A dom, w znaczeniu angielskim „home” jako miejsce, do którego chcemy przynależeć i wracać, należy budować całe życie. To budowanie relacji z tym drugim, wybranym przez Ciebie człowiekiem. To budowanie tak naprawdę nigdy się nie kończy – to stała praca, to droga, którą kroczycie zwana życiem. I z tej drogi można czerpać przyjemność. Tak właśnie! Ta droga jest celem. Sposób w jaki nią podążasz.

Wspólne spotkanie przy stole, w kuchni, w codzienności, która jest skierowana na naszą wybrankę/wybranka pozwala spotkać się również w sypialni. Jeśli ludzie nie dzielą wspólnego życia, trudno, aby dzielili sypialnię. Często w sypialni nie ma namiętności, nie ma miłości, nie ma ochoty. Bo trudno, aby była, skoro w codzienności się mijacie i nie zwracacie jeden na drugie uwagi. Kiedy nie zwracasz uwagi na potrzeby tej drugiej strony, na emocje tej osoby, zaspakajanie jej potrzeb, kiedy brakuje empatii w życiu codziennym, to nie dziw się, że potem twoje spotkanie w sypialni wygląda podobnie.

Wiele par mieszkających ze sobą nie ma w ogóle nawyku siadania razem do wspólnego stołu czy stolika i bycia przy tym stole razem. Jak już siadają, to często dlatego, że muszą coś zjeść, albo przyjechali goście.

Bo stół to takie miejsce spotkań. Miejsce, przy którym wspólnie coś można. Można zjeść dobry posiłek, można porozmawiać i można wspólnie podjąć decyzje. W stole chodzi o to, aby usiąść nie tylko obok siebie, ale też naprzeciw siebie. Stół to symbol wspólnoty i porozumienia. Tak istotne jest to, aby ze sobą rozmawiać, komunikować i wychodzić naprzeciw temu, co każde z was potrzebuje.

Wokół stołu toczy się życie. Dziś ludzie żyją w biegu i nie mają czasu usiąść do stołu. Jak nie mają czasu usiąść przy stole to nie mają czasu być ze sobą tak naprawdę.

Dlatego pierwsze, co zmieniliśmy z moim partnerem, jak zamieszkaliśmy wspólnie, to zakupiliśmy stół i to okrągły, abyśmy na okrągło mogli się w tym miejscu spotykać.

I spotykamy się przy tym stole na różne sposoby – przy posiłkach, podczas wspólnego picia herbaty czy kawy, kiedy gramy w gry planszowe, kiedy snujemy plany na przyszłość. Stół to dobre miejsce dla nas, stół to fajne miejsce dla nas.

A jak u Ciebie jest z tym stołem, jak jest przy stole?

Do Meksyku wraz z moim partnerem Zbyszkiem wybraliśmy się wspólnie już drugi raz, więc wiedziałam, z czym się taki wyjazd wiąże i czego można się spodziewać. Pamiętałam, jak było, podobało mi się bardzo, tęskniłam i chciałam tam wrócić, podobnie zresztą jak Zbyszek.
No i oczywiście spodziewałam się powtórki z rozrywki – turkusowej spokojnej wody, słońca, 30 -35 stopni, ciepłych nocy i dobrego ulicznego jedzenia. A tu lądujemy i w zamian mamy chłodny wiatr, chmury, temperaturę maksymalnie do 24 stopni, a wieczory były tak chłodne, że nosiłam ze sobą kurtkę zimową, w której przyjechałam. Zaskoczyło mnie to bardzo, bo spodziewałam się czegoś innego, tego, co było 3 lata temu o tej samej porze. No ale nic, myślę sobie, przecież pogoda zmienną jest i może się poprawi. Na szczęś